Olivia gerçek bir çocuk değil — fotoğraf yapay zekâ ile üretildi, yani bu sayfada hiçbir ailenin resmi yok. Kitap ise gerçek: burada, sizinki nasıl hazırlanacaksa aynı şekilde hazırlandı.
Loading your story book…
0%
Geri gelen kitabın ilk sayfası
- Olivia, 4 yaşındafotoğraftaki çocuk
- Alice Harikalar Diyarındahikâye kütüphanesinden seçildi
- 10 sayfaher biri bu kitap için çizildi
- Tek fotoğrafbaşka hiçbir şey yüklenmedi
Bu kitap nasıl çizildi
- Görsel tarzıÇizim
- İllüstrasyon ağırlığıOrta
- İllüstrasyon görünümüIşıltılı Çizim
Olivia adlı çocuğun kitabının tüm sayfaları
İlk sayfadan sonuncuya kadar aynı yüz, tek bir çizim diliyle. Sayfalar çıktıkları hâliyle burada.
Nehir kıyısında öğleden sonra uzadıkça uzuyor, sıkıntıdan bitmiyordu; Olivia’nın açık kitabında saymaya değecek tek bir resim bile yoktu. Derken yelekli beyaz bir tavşan telaşla yanından geçti. “Geç kaldım, geç kaldım, hem de çok geç!” diye mırıldandı. Olivia, içinde kabaran bir soruyla doğruluverdi. Olivia, yelekli telaşlı tavşanın peşinden doğruca bir tavşan deliğine girdi. Havada süzülen bir tüy kadar yavaşça aşağı yuvarlandı; uçuşan dolapların ve çay kaşıklarının yanından geçti. “Ne tuhaf bir merdiven!” dedi Olivia. Tavşan ise onun altında çırpına çırpına Harikalar Diyarı’na indi. Olivia, bütün kapıları kilitli, uzun bir salona yumuşacık kondu. Cam bir masanın üzerinde, küçük bir güneş gibi parlayan altın bir anahtar duruyordu. Olivia anahtarı dikkatle denedi: Yalnızca kendisinden çok küçük olan kapıya uydu. Bir parça kek yiyen Olivia, ağaçların üzerinden bakabilecek kadar uzadı. “Aa, merhaba ağaç tepeleri!” diye fısıldadı. Sonra tuhaf bir şişeden bir yudum içince çay fincanı kadar küçüldü ve güneş kokan bir bahçeye açılan minicik kapının altından süzüldü. Kocaman bir mantarın yanında Olivia yeniden her zamanki boyuna döndü. Mavi bir tırtıl pipo içiyor, “Sen tam olarak kimsin?” diye soruyordu. Olivia ellerini arkasında birleştirdi. “Ben Olivia’yım ve dört yaşındayım—boyum çok değişse bile.” Olivia, çizgili bir kediye hangi yoldan gitmesi gerektiğini sordu. “Şu yol bir yere çıkar, bu yol da başka bir yere,” dedi kedi; hem tamamen doğru söylüyor hem de hiç yardımcı olmuyordu. Olivia şaşkınlıkla iki elini kaldırdı. Kedi yavaş yavaş silindi; geriye en son sırıtışı kaldı. Olivia, ağaçların altında Deli Şapkacı ile Mart Tavşanı’nın hiç bitmeyen çay partisine katıldı. “Bir fincan daha!” diye bağırdı Şapkacı; oysa bütün fincanlar zaten doluydu. Olivia kıkırdadı ve boş bir palamut kabuğuna hayali çay doldurdu. Olivia, üç iskambil kâğıdı bahçıvanın beyaz gülleri büyük bir telaşla kırmızıya boyadığını gördü. “Kraliçe fark etmeden!” diye fısıldadı biri ve boya kutusunu devirdi. Olivia, etrafa yayılan su birikintisini haber vermek için ellerini kaldırdı. Bahçıvanlar da tek damla daha dökmeden dikkatle çevresinden dolandılar. Kroket oyununda Kraliçe bağırdı: “Herkes benim kazanmama izin verecek!” Olivia flamingosunu nazikçe tuttu ve dimdik durdu. “Lütfen bağırmayın; herkesin sırası gelmeli,” dedi Olivia kararlılıkla. Kraliçe’nin topu çemberin yanından geçip gidince Kraliçe gözlerini kırpıştırdı, sonra kibarca yeniden denemeyi kabul etti. Beyaz Tavşan bir kez daha Olivia’nın yanından telaşla geçti; eldivenlerini arıyordu. Olivia onları bir saksının yanında gördü ve tavşanın bıyıkları sevinçle parladı. Tavşan, onu doğruca minicik kapıya ve tavşan deliğinden yukarı uzanan uzun tırmanışa götürdü. Olivia gün ışığına çıktı; harikalarla dolu tuhaf hikâyesini anlatmaya hazırdı.
Yüklediğiniz fotoğraf yalnızca kitabınızı çizmek için kullanılır ve kitap hazır olur olmaz sunucumuzdan silinir.