Ada gerçek bir çocuk değil — fotoğraf yapay zekâ ile üretildi, yani bu sayfada hiçbir ailenin resmi yok. Kitap ise gerçek: burada, sizinki nasıl hazırlanacaksa aynı şekilde hazırlandı.
Loading your story book…
0%
Geri gelen kitabın ilk sayfası
- Ada, 2 yaşındafotoğraftaki çocuk
- Sindirellahikâye kütüphanesinden seçildi
- 8 sayfaher biri bu kitap için çizildi
- Tek fotoğrafbaşka hiçbir şey yüklenmedi
Bu kitap nasıl çizildi
- Görsel tarzıÇizim
- İllüstrasyon ağırlığıOrta
- İllüstrasyon görünümüIşıltılı Çizim
Ada adlı çocuğun kitabının tüm sayfaları
İlk sayfadan sonuncuya kadar aynı yüz, tek bir çizim diliyle. Sayfalar çıktıkları hâliyle burada.
İki yaşındaki Ada, şöminenin yanında diz çökmüş, kırıntıları küçük faraşına topluyordu. Evdeki herkes saraydaki baloya gidiyordu. Ada ise ev işleriyle baş başa kalmıştı. “Keşke ben de dans edebilsem,” diye fısıldadı. Sebze bahçesinde, Ada’nın yanında iyi kalpli bir iyilik perisi belirdi. Asası ışıldadı ve bir bal kabağı altın bir arabaya dönüştü! “Sen de gidebilirsin,” dedi. “Ama tek bir kural var: Gece yarısına kadar evde ol.” Ada, gözlerini kocaman açıp başını salladı. Ada, asanın eteğinin ucundan omzuna kadar parlak bir çizgi çizmesini izledi. Yamalı gri iş elbisesiyle önlüğü, gözlerinin önünde ışıldayarak gümüş mavisi bir balo elbisesine dönüştü. Ayaklarında cam pabuçlar parlıyordu. Ada hayranlıkla gözlerini yumdu. Sarayda Ada dizlerini büküp selam verdi. Prens de önünde eğildi. Sonra bütün akşam dans ettiler; pırıl pırıl ışıkların altında, birbirlerinden biraz uzakta dönüp durdular. Ada güldü de güldü. Saatin kaç olduğunu hiç düşünmedi. DONG! Büyük saat on ikiyi vurmaya başladı. Son vuruş duyulurken Ada kapıya koştu. Cam pabuçlarından biri merdivende kaldı. Dışarıda, onu güvenle evine götürecek altın arabası bekliyordu. Ertesi sabah Ada, kapısının önünden sokağa gelen prensi izledi. Prens, Ada’nın cam pabucunu krallıktaki bütün sokaklarda kapı kapı dolaştırıyordu. “Bu küçük pabucu kim giymişti?” diye soruyordu. Ada alçak bir sıraya oturdu ve çıplak ayağını cam pabucun içine kaydırdı. Pabuç, her zamanki gibi ayağına tam oldu! Prens diğer pabucu da kaldırıp gösterince Ada’nın yüzü ışıldadı. “Onlar benim!” Ada, prensle yan yana saraya döndü. Bütün krallık sevinçle ona hoş geldin dedi. Elbisesi ya da cam pabucu için değil, Ada olduğu için! O hâlâ minik dansları ve kocaman kahkahaları seven Ada’ydı. Ve burada onun da bir yeri vardı.
Yüklediğiniz fotoğraf yalnızca kitabınızı çizmek için kullanılır ve kitap hazır olur olmaz sunucumuzdan silinir.